محمد بشرا، مردم‌شناس پیشکسوت، در گفت‌وگو با خبرنگار میراث‌آریا با هشدار نسبت به پیامدهایِ بی‌توجهی به مفاخر فرهنگی، تصریح کرد: پیشکسوتان و فرهیختگان، گنجینه‌های بی‌بدیلِ فرهنگ، آداب و اصالت ما هستند، غفلت از آنان به منزله‌ به تاراج رفتن این حافظه‌ جمعی است که با کوچ هر یک از این بزرگان، بخشی از هویت ما برای همیشه به خاک سپرده می‌شود.

لزومِ بازتعریفِ مسئولیت در قبالِ سرمایه‌های انسانی

بشرا با تاکید بر اینکه تجلیل از فرهیختگان، یک «ضرورت نهادی» است، افزود: تعداد این مفاخر در گستره‌ علوم انسانی و فرهنگ عامه، محدود است. این سرمایه‌های انسانی، دانشنامه‌هایی ناطق‌اند که انباشت سال‌ها پژوهش و تجربه‌اند. 

انتقال «میراث‌بانی»؛ رسالت تاریخی نسل 

این مردم‌شناس پیشکسوت، «انتقال دانش» را حلقه‌ مفقوده‌ میان دو نسل دانست و خاطرنشان کرد: نسل جدید باید با درک این واقعیت که میراث گذشتگان، سنگ‌بنای هویت فعلی ماست، به عنوان «میراث‌بان» ظاهر شود. نسل نو باید بیاموزند چگونه این چراغ را روشن نگاه داشته و آن را به سلامت به نسل‌های بعد از خود منتقل کنند. انقطاع این زنجیره، به معنای گسست فرهنگی و بحران هویت است.

هویت فرهنگی؛ معیار تشخص و اصالت فردی

بشرا در تبیین جایگاه فرهنگ در شخصیت اجتماعی افراد تاکید کرد: فرهنگ هر فرد، اعم از زبان، آداب، باورها و منش زیستی، شناسنامه‌ اصالت اوست. تکریم فرهیختگان و استادان، به نسل آینده یادآوری می‌کند که فرهنگ «معیار تشخص فردی» است.

او در پایان افزود: هنگامی که جوان امروز، مفاخر خود را درک و پاسداری کند، در واقع در حال صیانت از شخصیت خویش است. این آموزش راهبردی به نسل نو کمک می‌کند تا بفهمند که «اصالت»، گران‌بهاترین دارایی انسان است و پاسداری از آن، رسالتی است که نباید از آن شانه خالی کرد.

انتهای پیام/